Hoe het begon
Sinds 1966 hebben Father Michael Shea, (C.Ss.R.) en andere Redemptoristen gezorgd voor de arme mensen in de noordoostelijke streken van Thailand. Hun werk concentreerde zich op de uitgestotenen, op hen van wie niemand hield, de ongeneeslijke zieken, de ouderen en de wezen, zowel Katholieken als Boedisten.
Het werken van de Redemptoristen met de slachtoffers van AIDS begon rond 1998. Het begon aanvankelijk met de volwassenen. Veel van de AIDS slachtoffers waren verbannen uit hun dorpen. Hun families en buren sinds jaren en vrienden wilden niets met hen te maken hebben. Ze werden gedwongen hun huizen te verlaten en in hutten in de jungle te wonen. De Redemptoristen brachten hen voedsel, medicijnen, mededogen, liefde en het woord van God.
Vaak sterven de mannen voor hun vrouw, hen achterlatend zonder middelen om zichzelf en hun kinderen te onderhouden. Wanneer werkgevers ontdekken dat zij AIDS hebben verliezen zij hun baan. Zij zijn zo trouwens toch te zwak om het normale veld of fabriekswerk te doen.
Wanneer de ouders stierven was het de vraag wie er zou zorgen voor de overlevende kinderen. De familieleden, zelfs de grootouders, willen niets te maken hebben met de kinderen, of ze nu wel of niet besmet zijn met het HIV virus Alleen al het kind te zijn van AIDS ouders is reden genoeg voor de mensen hen de rug toe te keren en ze voor zichzelf te laten zorgen, hoe jong ze ook zijn.
Sommige verwanten werden echter aangemoedigd een kind op te nemen indien de Redemptoristen betaalden voor de kosten van zorg en school en dit heeft zich ontwikkeld tot het “Outreach Programma”. Andere kinderen ,die niet zo veel geluk hadden, kwamen bij Fr. Mike Shea en zo begon zijn werk voor Sarnelli House. Hij wist echter niet de wat omvang van zijn werk met HIV/AIDS mensen zou worden en wat God precies voor hem in petto had, in het bijzonder toen hij geconfronteerd werd met de zieke kinderen, kleuters en babies die HIV geinfecteerd waren of AIDS hadden. Dit zijn de kleinste AIDS slachtoffertjes.
Er werden ook kinderen binnen gebracht door hun stervende moeders, andere familieleden of de Thaise Sociale Dienst. Sommigen zijn geboren in de gevangenis, anderen gevonden zwervend op straat, van huis tot huis bedelend om voedsel.
Er is er een gevonden, achter gelaten langs de kant van de weg, een andere werd gevonden op de vuilstortplaats. Verschillende jonge meisjes zijn gered uit een leven in de prostitutie, en zelfs als ze een huis hebben mogen zij niet naar school of met andere kinderen spelen. Wanneer zij onder de hoede komen van de zorg van Fr. Mike zijn ze verward , bang en terug getrokken. Maar met liefde en aandacht wennen zij snel aan hun nieuwe tehuis en de taak hen een vredig en liefdevol tehuis te bieden begint
Huis Sarnelli (Don Wai)
Het Sarnelli House is een weeshuis voor kinderen met HIV/AIDS. Het is gebouwd met geld dat genadig geschonken werd door de Redemptoristen Priester Stichting van Thailand en het werd officieel geopend in oktober 2000. Het is gelegen in het beschutte landelijke dorp Don Wai.
De opdracht van Sarnelli is te zorgen voor een veilige, gezonde en gelukkige omgeving voor deze kinderen voor hoe lang of kort hun leven ook moge zijn.
De meeste dagen in Sarnelli zijn gelukkige dagen, gevuld met kinder spelletjes, gelach, zingen, dansen, goede maaltijden, gebed en liefde. Er wordt voor de kinderen gezorgd door uitermate liefhebbende moeders van het huis in dit vredige en rustige, door bamboe omgeven huis. Sarnelli kan tot 70 kinderen huisvesten en bestaat uit 2 grote slaapzalen, keuken, wasgelegenheden, eetgelegenheid, verborgen paviljoen en ook een grote schaduwrijke tuin compleet met speel voorzieningen. En gegarandeerd kun je er altijd een glimlachend kind zien rondfietsend op een klein fietsje.
De kinderen die oud en gezond genoeg zijn gaan naar de Rosario Vittaya school. Anders worden er lessen georganiseerd voor de kinderen door het personeel van Sarnelli.
Altijd geeft Sarnelli ons allemaal een les: lach, speel en waardeer de tijd die we hebben om te leven.
Op dit moment (april 2008) wonen er 60 kinderen in Sarnelli, in de leeftijd van 18 maanden tot 16 jaar. 59 van hen zijn HIV positief, geïnfecteerd door hun moeder bij de geboorte of verkracht door geïnfecteerde volwassenen. Deze kinderen gebruiken anti retro virale medicijnen waar Fr. Michael Shea mee was begonnen en wat later werd overgenomen door het openbare ziekenhuis in Nongkai. De kinderen zijn nu gezond en gelukkig zoals alle kinderen van hun leeftijd.
Meer dan 20 medewerkers zorgen voor de kinderen met begrip, oprechtheid en mededogen. Hun salaris is laag in verhouding tot het werk dat zij doen. Sarnelli is als een familie met Fr. Mike als vader en al de verzorgsters als moeders. De oudere kinderen zijn de grote broers en zusters van de kleintjes.
De “huismoeders”die voor de HIV/AIDS kinderen zorgen laten eens per jaar hun gezondheid controleren. Zij krijgen training in de verzorging van HIV/AIDS patienten van het openbare ziekenhuis. Er is een beleid om de “privacy” van iedere HIV/AIDS patient, die hulp vraagt van Sarnell, te beschermen.
Sarnelli is een goed geleid en succesvol weeshuis. Het is erkend door het Departement van Gezondheidszorg van Nongkhai, een publieke organisatie die zorgt voor HIV/AIDS kinderen in het noordoosten van Thailand.
Nazareth (Don Wai)
Nazareth werd gebouwd in 2007 om huisvesting te verschaffen aan de meisjes die HIV/AIDS hebben en teenager worden. Hier wonen meisjes van 12 jaar en ouder. Het ligt op loopafstand van Sarnelli en heeft 10 slaapkamers, een keuken, een wasserij, een basketball veld en een speelplaats. De meisjes die hier wonen worden onderwezen in de kunst van koken, naaien, persoonlijke verzorging en Thais handwerk en blijven naar school gaan op Rosario Vittaya in Viengkhuk.
In het laatste jaar werd het gebruikt om kleuters en baby’s van House of Hope te huisvesten terwijl het oude House of Hope herbouwd werd. De baby’s van House of Hope keerden op 25 april 2008 terug toen het gebouw gereed was. Als gevolg daarvan is het programma voor de meisjes net begonnen. Wij accepteren giften voor 2 computers,3 naaimachines en andere voorzieningen om echt zeker te zijn dat het programma waardevol is en dat het de meisjes bekwaamheden wil verschaffen voor hun toekomst.
St Patrick’s Jongenshuis (Pi Si Tong)
St. Patrick’s Jongenshuis is een weeshuis voor jongens. De doelstelling van St. Patrick’s is om deze jongens die aan hun lot overgelatenen zijn een huis te bieden om in op te groeien, waarin het veilig en gezond is en waar ze ondersteund worden. Alle jongens die in St. Patrick’s wonen krijgen een goede opvoeding op de Rosario Vittya school in het dichtbij gelegen dorp Viengkhuk.
St.Patrick’s ligt in het noordoosten van Thailand in het dorp Pi SI Tong, een klein dorp met boeren en vissers met een bevolking van ongeveer 114 gezinnen, op korte afstand van het dorp Don Wai en Sarnelli House.
De bouw van St. Patrick’s begon in de lente van 2001, nadat Fr. Mike belangrijke donaties, om het project te steunen, had ontvangen van de Marist Mission Centre in Australie. Het hoofdgebouw heeft twee verdiepingen, groot genoeg om ongeveer 25 kinderen te huisvesten. Er is een wasserij en ook twee appartementskamers voor het inwonende personeel. Op de locatie zijn ook twee grote visvijvers, een zich langzaam ontwikkelende bananen en fruit boomgaard, tal van rijstpadies en een grote tuin voor de kinderen om het avontuur te zoeken. Op 27 oktober 2001 werden het gebouw en het terrein gezegend. St. Patrick’s was officieel geopend en de eerste 9 jongens trokken er in. Nu wonen er 17 jongens samen. ( april 2008)
Een” typische dag” voor de jongens begint met vroeg opstaan en een gezond ontbijt. Daarna gaan zij om 7 uur, in hun uniform, met de bus naar school.
Om ongeveer half vijf komen zij terug van school, zij helpen met de dagelijkse karweitjes en nemen een snelle douche voor zij gaan dineren. Tegen half zeven hebben ze een uur of twee de tijd voor huiswerk en om te spelen en dan is het bedtijd. Op hun vrije dagen gaan de jongens van St. Patrick graag fietsen, volleyballen of voetballen, vissen of gewoon kind zijn. Zij hebben hun eigen unieke manier gevonden om samen een familie te zijn en St. Patrick’s zal doorgroeien.
The House of Hope (Pi Si Tong)
Het “House of Hope”werd gebouwd met het idee om te voorzien in huisvesting voor kinderen en baby’s lijdend aan TB en andere infecties verbonden aan HIV/AIDS. Hier zouden zij een speciale behandeling krijgen totdat zij hersteld waren. Father Chuck Beierwaltes en Father Dave Polek, twee Redemptoristen uit het Mid-Westen van de Verenigde Staten namen contact op met vrienden en al snel werden giften ingezameld om het “House of Hope” te bouwen in 2003 in het dorp Pi Si Tong, een mijl van Sarnelli House. Deze taak werd gedaan in House of Hope, maar wordt nu gedaan door het Sarnelli House waar een gediplomeerde verpleegster en verpleeghulpen voor de zieke kinderen zorgen.
House of Hope is nu verbouwd tot een crèche voor baby’s en kleine kinderen. Het nieuwe, twee verdiepingen, gebouw werd geopend en ingezegend op 26 april 2008. Het heeft een volledig besloten zwembad, een grote tuin en genoeg ruimte voor jonge kinderen om zich te ontwikkelen en gezond te worden. Giften aan Father Paddy power voor zijn meubelmakerij hebben geholpen House of Hope in te richten.
Er zijn nu 14 baby’s en peuters waar liefdevol voor gezorgd wordt in House of Hope. Een paar van deze peuters zijn naar House of Hope gekomen binnen enkele uren na hun geboorte in het ziekenhuis van Nongkhai.Toen hun moeders ontdekten dat ze zelf HIV/AIDS hadden wilden ze hun baby’s niet houden en daarom werden zij aan Father Shea gegeven.
Our Lady of Refuge Home for Girls (Viengkhuk)
In april 1999 had Fr. Mike 3 weeskinderen opgenomen; hij kocht het gebouw dat Our Lady of Refuge zou worden. Hij had bijdragen gekregen van het Duitse “Kindermissions werk” en van andere privé donoren. Our Lady of Refuge ligt dichtbij de voortdurend veranderende oever van de Mekong rivier in het kleine stadje Viengkhuk. Het is een kleine vijf minuten rijden van de dichtbij gelegen dorpen Pi Si Tong en Don Wai, de thuishavens van St. Patrick’s en Sarnelli. De Rosario Vittaya school, waar alle meisjes een goede katholieke opvoeding krijgen ligt gunstig direct aan de overkant van de weg. Het huis was aanvankelijk een klein en bescheiden gebouw van twee verdiepingen maar werd gerenoveerd en uitgebreid.
In oktober 2001, nadat het St. Patrick’s Jongenshuis was geopend werd het Our Lady of Refuge uitsluitend een weeshuis voor meisjes. Verschillende meisjes, die misbruikt werden, zijn door de Provinciale Rechtbanken naar ons gestuurd om ze op te voeden en te onderwijzen. De doelstelling van “Our lady of Refuge “ is te zorgen voor een gezonde, veilige en ondersteunende omgeving om in op te groeien, voor wees geworden en in de steek gelaten meisjes. De voorziening beschikt nu over twee grote slaapkamers, tweepersoons kamers voor teenage meisjes, een keuken, een kantoor en appartement voor inwonend personeel, 6 badkamers, een bananen plantage, een grote speel/TV kamer en een grote beschutte tuin. Het heeft een capaciteit voor ongeveer 35 kinderen.
De meisjes beoefenen veel verschillende aktiviteiten , waaronder het maken van handwerk zoals fotolijstjes, batik en haarspelden, koken van maaltijden en desserts en het kweken van groenten.
De meisjes, op dit moment 28 (april 2008), zijn een grote en gelukkige familie geworden. Zij spelen niet alleen met elkaar en zorgen voor elkaar maar ze houden ook echt van elkaar als zussen
Het Jan & Oscar Huis (Pi Si Tong)
Het Jan en Oscar Huis voor tiener jongens met HIV/AIDS is vanaf juni 2009 open.
14 gelukkige jongens – Tanee, Net, Jay, Balm, Choke, Leeuw, KeeDee, Salahat, Boy, Top, Beer, Auhn, Nong en Man verhuisden van Sarnelli House en wonen nu in hun prachtige nieuwe verblijf, dank zij de edelmoedigheid van het Jan en Oscar Fonds in Zwitserland en hun Zwitserse vrienden. De jongens hebben verantwoordelijkheden op zich genomen zoals tuinieren, en helpen bij het rijst planten en ze genieten van hun vrijheid, weg van de kleine kinderen. Zij leren ook zelf verantwoordelijk te zijn voor hun ARV medicatie. Maaltijden worden samen genoten met de jongens van St. Patrick in de nieuwe gemeenschappelijke keuken en eetzaal. Zij hebben hun vrije tijd besteed aan ploegen, planten, besproeien en aanleggen van gras sinds zij hier in getrokken zijn en ze zien er nog steeds gelukkig en tevreden uit
