Nieuwsbrief
Enkele foto's van de Kazjemattefieste waar we met een promotiestand van Sarnelli en een rommelmarkt t.b.v. Sarnelli aanwezig waren
|
Reisverslag Ben, Angelique, Henriette en Leon van Sarnelli
|
NOVEMBER 2009 - UITREIKING CHEQUE PREUVENEMINT
|
|
Vol trots laten we hier onze cheque zien met het leuke bedrag van € 1000,- welke wij als voltallig bestuur in ontvangst mochten nemen. Ieder jaar doneert het Struyskommitee, welke het Preuvenemint organiseert, een bedrag aan Goede Doelen. Dit jaar een totaalbedrag van € 140.000,- waarvan wij één van de gelukkige mochten zijn. Een geweldige bijdrage om ons Healthcentre mede mee af te betalen.
|
AUGUSTUS 2009 - DJV THAILAND WEER THUIS
Weer thuis!
Wat zijn de weken snel gegaan. Vroeger zouden we schrijven;” weer terug in ons koud kikkerlandje” maar dat gaat deze keer niet op! Wat heerlijk om in dit weer thuis te komen!
Onze laatste dagen bij Sarnelli waren goed gevuld. Eén van de indrukwekkendste dingen om mee te maken en te doen is toch wel het bezoeken van arme gezinnen en families tijdens het Outreach Programma. Ook Gen, weten jullie nog, dat kleine jongetje van amper 6 maanden oud, dat vorige week bij Sarnelli kwam, zijn familie hebben we bezocht. Ze wonen ongeveer een 2 uur rijden van Sarnelli, op het platte land. Hun huis bestaat uit niet meer dan 4 palen, een paar houten planken en een rieten dak. Géén stromend water, géén toilet, géén bed, stoel of keuken, simpel (!) één ruimte van 6 bij 6 waar 7 mensen wonen! Opa, Oma en 5 kinderen. De oudste dochter, 15 jaar, is de moeder van Gen. Als je op de grond zit zie je zo overal ongedierte kruipen, onder het dak, over het hout en als het regent dan stroomt het met bakken naar binnen. Hoezo waterdicht?! Ongelooflijk dat er mensen zijn die zo leven. De oma vertelde dat zijn haar jongste kinderen in leven houdt door het geven van borstvoeding. Geld voor eten is er niet. Dat beetje dat ze hebben krijgen ze van mensen uit de buurt. Door de droogte zijn vele oogsten mislukt en is er in dit gebied op dit moment geen werk te vinden. Triest allemaal!
Ook hebben we Joomp bezocht, een met HIV besmet meisje van 9 jaar. Haar moeder is jaren geleden vertrokken met een man en niemand heeft ooit nog iets van haar gehoord. Haar vader is onbekend. Het meisje is opgegroeid bij haar oma. Joomp kwam 6 maanden geleden samen met haar oma, achterop de aanhanger van een tractor, aan bij Sarnelli. Zij was sterk vermagerd, zat onder de vlekken en haar haren vielen met bosjes uit. Joomp had AIDS. Later bleek dat het meisje op school is verkracht. Dit arme kind was vel over been, totaal verzwakt. Sarnelli heeft de zorg voor haar op zich genomen en haar weer opgelapt. Al die tijd is haar oma niet van haar zij geweken. Nu krijgt Joomp begeleiding vanuit het Outreach Programma. Eén Keer per maand komt Sarnelli langs om te kijken of alles goed gaat. Ze krijgt niet alleen medicijnen maar er wordt haar ook geleerd hoe ze deze moet gebruiken, ze krijgt les in hygiëne etc. We proberen haar weer terug op school te krijgen maar tot noch toe wil ze absoluut niet! Ze wordt hysterisch als je erover begint. En, geef haar eens ongelijk, het is ook nog erg vers allemaal. Laten we hopen dat we haar ooit toch weer zover krijgen.
Dit zijn slecht twee verhalen van gezinnen die we bezocht hebben tijdens dit Outreach Programma, er zijn er zoveel meer die onze hulp hard kunnen gebruiken.
Het mooie is dat ons Healthcenter er straks ook voor deze mensen is. Hier mogen ze aankloppen voor hulp, medicijnen en indien nodig kunnen ze hier de eerste dagen worden behandeld. En wat is het mooi geworden! De muren zijn prachtig wit en op de vloer liggen blauwe tegels. Een paar kleine spulletjes zijn al ingekocht, bedden, tafels, stoelen en nachtkastjes. Volgende week zal Kate naar Bangkok reizen om daar ziekenhuis spullen in te slaan. Ze hopen in september het Healthcenter in gebruik te kunnen nemen.
|
Tijdens de laatste twee dagen van ons verblijf bij Sarnelli zijn Maurice en Mirjam Paulussen met hun twee dochters Evie en Famke ons komen opzoeken. Ze waren voor het eerst in Azië met vakantie en wilde graag een bezoek brengen aan Sarnelli. En dat kan!
De kinderen hier vinden het geweldig om bezoek te krijgen. Evie en Famke hebben de meiden van Viengkuk verrast door op hun bedje een sieraadje als cadeau neer te leggen. Wat een super idee! Evie en Famke hadden dan ook op tijd van niets dikke vriendinnen. Van alle kanten werden ze geknuffeld. Ook Maurice en Mirjam vermaakten zich prima met de kinderen. Weet je, we kunnen het niet genoeg zeggen, het enige dat deze kinderen willen is héél even jouw aandacht, een aai over de bol, een knuffel, even stoeien. Kortom KIND zijn!!
|
|
|
|
En dan…..tijd om afscheid te nemen! Nog één keer Party-Time! Deze keer werd er getrakteerd op vis, rijst en papaja salade en werd het gehouden in het Jan & Oscar house.
Er werden dansjes opgevoerd door de kinderen en nog één keer tijd voor Pi Angelique om de microfoon te pakken. (hahaha) Deze keer was het wel héél eenvoudig, niks aankondigen wat we gaan doen….. gewoon feesten(!!!)…. De polonaise werd al spontaan ingezet. Geweldig!!
|
Och ja… en Pi Ben (??) die heeft ook nog even opgetreden. De kinderen riepen in koor Pi Ben, Pi Ben, Pi Ben….. en op het moment dat Ben iets door de microfoon wilde zeggen draaide ze de microfoon uit en zette ze een Thaise plaat op. Daar stond Pi Ben…..te playbacken…… dé Thaise Heino!! (gillen!!!)
We hebben weer heel wat gezien en gedaan en soms is dit moeilijk te verwoorden. We hopen dat jullie er begrip voor hebben dat wij niet altijd alles kunnen en willen vastleggen op foto’s. De foto’s die wij jullie laten zien zijn foto’s van vrolijke kinderen, alle daagse dingen, want weet je…………….WIJ willen toch ook niet doodziek op de foto?
Lieve mensen, namens vrienden van Sarnelli, willen wij jullie weer allemaal uit de grond van ons hart danken voor jullie steun aan deze kinderen.
Mede dankzij jullie steun kunnen de kinderen zich weer fatsoenlijk afdrogen met hun nieuwe handdoek, hebben de kinderen goed en gezond gegeten, staat het Health Center er en misschien nog wel het meest belangrijke, hebben jullie een SMILE getoverd op het gezicht van deze kinderen!
Namens Vrienden van Sarnelli en alle kinderen
Kap Khun KA(PA) oftewel Bedááááááánk!
Liefs
Ben & Angelique
PS: Willen jullie Sarnelli bezoeken? Vraag gerust, als wij daar zijn leiden wij jullie graag rond!
AUGUSTUS 2009 - DJV THAILAND VERSLAG 6
Een lach en een traan
De afgelopen dagen waren over het algemeen gevuld met vreugde maar net zoals voorgaande keren werden we ook deze keer geconfronteerd met verdriet.
Kinderen zijn kinderen, spelen, dansen, delen knuffels uit, maken lol. Maar toch… we moeten niet vergeten dat deze kinderen allemaal een verleden hebben. Aids/HIV krijg je niet zomaar en in een weeshuis beland je ook niet zomaar!! Ook deze keer is het weer raak. Kinderen met HIV/Aids hebben erg weinig weerstand. Koorts, oorontsteking, afschuwelijk huidirritaties, lopende neuzen, bronchitis, noem het maar op, je kunt het zo gek niet bedenken of één van de kinderen heeft wel iets. Gelukkig doet men hier hun uiterste best om de kinderen te helpen. Wanneer een kindje koorts heeft dan wordt hij bijvoorbeeld met vochtige doeken van kop tot teen gekoeld. Met de middelen die ze hebben doen ze hun best om een kind snel weer op de been te krijgen.
Een voorbeeld van hoe een dag overgaat van een lach in een traan is een dag als vandaag! Al de hele week maken de kinderen ons gek met de vraag of we vandaag hun school komen bezoeken. Morgen is het namelijk “Moederdag” in Thailand en geloof het of niet, de kinderen hebben dan een dagje vrij en ook alle overheidsinstellingen zijn gesloten. De koningin is jarig en dat MOET gevierd worden. Enfin, vandaag was er dus een feestje op school. De kinderen gaan naar de Rossario school in Viengkuk, een school waar nog echte nonnen les geven en met de scepter zwaaien. De Rossario school is overigens de enige school in de wijde omtrek die les wil geven aan kinderen met HIV/Aids. En, … och ja…. Maar heb je huiduitslag of een lopende neus van verkoudheid dan mag als HIV kindje niet op school verschijnen, want ja…………..je bent toch een beetje anders?!!! (achhh)
Maar goed, wel 1000 kinderen zaten op de grond in groepjes verdeeld. In Thailand heeft iedereen trouwens een uniform aan. Dus zit je bij je eigen kleur. 1000 kinderen aan de rechterkant, alle moeders aan de linkerkant. Er werd gebeden, gedanst en gezongen. Alle moeders kregen een zelfgemaakt bloemetje en een dikke knuffel van een kind. Hier is Moederdag heel belangrijk en alles wordt dan ook uit de kast gehaald om er een groot feest van te maken. Het was erg leuk en volgens mij kregen Ben en ik meer bloemetjes en knuffels dan wie dan ook. Tja…. Wij hebben 148 kinderen, toch??? (hihhi)
Toen we op het eind van de middag naar huis wilde gaan rende Jack, één van de kleine mannekes uit het House of Hope achter ons aan. Pi Ben, Pi Angelique, Ka Ban, naar huis? Ja, zeiden wij, maar jij moet terug naar school, alleh hup…. (!) Het mocht niet baten, een minuut later liep hij alweer vrolijk achter ons aan. (wat een joonk!) Aangezien het House of Hope op de weg terug naar Don Wai ligt, hebben we hem maar meegenomen. (uiteraard niet zonder even de school in te lichten, duhhhh)
Aangekomen bij het House of Hope stond Pea al uitgebreid op mij te zwaaien. “Pi Angelique, two minutes, please come, I need to talk to you”. Ze vertelde me dat er vandaag weer een kindje was binnengekomen, een klein mannetje van amper 6 maanden oud. Zijn moeder had vanmorgen contact met hun opgenomen en aangegeven niet meer hem te kunnen zorgen. Hij is zo klein en teer! Bij zijn geboorte woog hij amper 1,5 kilo! Hij is nog steeds erg klein voor zijn leeftijd maar heeft een paar prachtige kijkers die nieuwsgierig de wereld in kijken. Zijn moeder is een jong meisje van net 15 jaar oud, ze woont bij haar familie, maar ze zijn erg arm. We hebben foto’s gezien en haar familie woont in een houten hutje op palen. Zo ver wij weten heeft zijn moeder geen HIV/Aids maar zeker weten doen we het niet. Ik ben erg benieuwd waarom zo’n jong meisje nu al een kindje op de wereld zet, een vriendje, door verkrachting? Donderdag gaan Ben en ik samen met de mensen van het Outreach Programma een bezoek brengen aan dit gezin. Misschien kunnen we iets voor ze betekenen. Je weet het maar nooit. We houden jullie op de hoogte!
Liefs,
Ben & Angelique
AUGUSTUS 2009 - DJV THAILAND KIN TALEH
Kin Taleh!!!!
Hoe maak je zes Thaise kinderen gelukkig? Eenvoudig, laad ze in de laadbak van je truck, neem ze mee naar een prachtige beeldentuin en ga aansluitend heerlijk vis met hun eten. Hun dag kan niet meer stuk!
Zo gezegd, zo gedaan! Zes kleine dames van Viengkuk stonden al ongeduldig op ons te wachten toen we met onze truck kwamen aanrijden. Wat spannend! Een uitje met Pi Kate, Pi Ben en Pi Angelique, een keer zonder Mairs (verzorgers) op pad. De stemming zat er al meteen goed in, er werd volop gezongen en gelachen in de auto.
Onze eerste stop was Sala Kaw, een beeldentuin, in Nongkhai. De kinderen waren er nog nooit geweest maar hadden wel op school al het één en ander hierover gehoord. Ze wisten ons te vertellen dat deze beelden gemaakt waren door een monnik. Sommige van deze beelden zijn wel 15 meter hoog, slangen, drakenkoppen, paarden, budha ‘s etc. sieren deze prachtig aangelegde tuin. Kleine Djoi had het de hele tijd over een lichaam dat ze ons wilde laten zien?! Wij namen haar niet zo serieus, dachten dat zij op zoek was naar een graf, een beeld, nou…. Hadden we haar maar geloofd!!!
Midden in de grote tuin stond een witte tempel, toen we hier naar binnen wilden gaan begon de allerkleinste, Lek, al zenuwachtig aan mijn hand te trekken. Pi, Pi, zei ze maar… en schudde heftig “Nee”met haar hoofdje. Ik zei haar niet bang te zijn, we gaan even binnen kijken en dan weer naar buiten. Jullie moeten weten dat de Thai er nogal een hoog Efteling gehalte op na houdt als het gaat om het versieren en aankleden van tuinen, gebouwen, het uitbeelden van figuren etc. , soms erg kitsch allemaal.
Overal in het gebouw stonden spullen opgesteld die deze goede man in zijn leven had gebruikt. Zijn rolstoel, een kunstbeen, zijn badkuip, je kunt het zo gek niet bedenken of het stond er! En te midden van al deze spullen, lag meneer (!!!) zijn lichaam, onder een glazen koepel, GATVER!!!!!!!!!!!!!!!!!De kinderen rende erop af, met hun handen en gezicht tegen de koepel gedrukt, wat SPANNEND! (hahaha??!!!) En kleine Lek, die gaf een gil en rende als een gek naar buiten….en Pi Angelique….rende er héél hard achteraan……. (Mai Soewai!!! Helemaal niet mooi!)
Zo te zien heeft Ben het eten nog niet verleerd !!
De dag hebben we afgesloten met een etentje aan het water in Nongkhai. Seafood stond hoog op het verlanglijstje van de kinderen. 2 x BBQ vis, gegrilde garnalen, mosselen, inktvis, rijst en Thaise salade, cola en sprite! Wat een genot om deze kinderen te zien genieten van het eten. De vis werd tot aan het laatste graadje met smaak opgepeuzeld. Heerlijk toch!
Ik begon mijn verhaal met; “Hoe maak je zes Thaise kinderen gelukkig …… maar ik had beter kunnen schrijven; “Hoe maken zes Thaise kinderen jou gelukkig”, heel eenvoudig, zo dus…………. !
Liefs,
Angelique
AUGUSTUS 2009 - DJV THAILAND VERSLAG 4
Dag 4: Party Time!
De grote dag vandaag! Vandaag hebben we maar liefst 54 kilo friet , 28 flessen cola, 24 flessen olie, 5 potten mayonaise en 8 tubes ketchup ingeslagen. Ja… het was eindelijk zover! Frietendag voor alle 148 kids plus een optreden van DéJà Vu!
Tussen 17.00 en 17.30 uur kwamen alle kids aan bij het Sarnelli House. Daar stond hun een leuke verrassing te wachten. De frietenboer uit Nederland is er weer! Meegenomen 'frietentuutjes´ werden gretig gevuld met heerlijke gebakken frietjes door Pi Ben en Pi Ivo. Naast de heerlijke frieten werden de kinderen tevens getrakteerd op som tam, een pittige Thaise papaja salade en kow niao, kleefrijst. Smullen!!! Sommige kids sloten wel 3 keer aan in de rij om opnieuw hun tuutje te laten vullen.
Zelfs frituur Reits is hei zjeloes op
Na dit feestmaal werden eerst onze vrienden nog eventjes in het zonnetje gezet. Vóór een blauw laken met de tekst “We Love You” namen de 6 kanjers plaats. Ze werden toegesproken door Pi Tjiep, hoofd van het Jan & Oscar House, werden bedankt voor de vele cadeaus en de tijd die ze samen met de kids verbrachten. Ze kregen cadeaus en dikke knuffels van de kinderen. (Janken!!!!) Pi Eefje en Pi Ivo namen nog even de tijd om de kids toe te spreken en werden met een luid gejuich bedankt!
En dan nu ……………………..TIJD VOOR MUZIEK!!!!!
Er hing een uitgelaten sfeer! Iedereen was in de party mood! En…., you no what (?) deze keer hadden wij een voorprogramma (!) Pi Ivo gaf een solo weg op de drums. De kids, en vooral de meiden van Viengkuk, gilde het uit! Oewahhhhhhhhhhhh, wat is die Pi Ivo stoer…. Maar waarom heeft hij geen haar? Dat heeft toch alleen Budha? (hihihi) Pi Ivo heeft de hele avond met een smile rondgelopen!(Goed gedaan Ivo!)
Eindelijk tijd om met de voetjes van de vloer te gaan. Volgens mij hebben we nog nooit zoveel gegil en applaus gehad bij een opkomst met DéJà Vu. (hahaha) De kids gingen helemaal uit hun dak! Whaaaaa, Pi Angelique, Pi Eefje, Pi Denise….. SOEWAIIIIIIIII (Mooiiiiiiiiiii) Ze hebben dan wel niets verstaan van onze teksten maar dat mocht de pret niet drukken! Ieder OE-tje en AA-tje werd uit volle borst meegeblèrt! En een Thaise Polonaise op Oh LA LA LA……Wat hebben we gelachen! Van het eerste tot het laatste nummer werd er gedanst en gezongen! (Heerlijk)
Na ons optreden hadden we nog een klein extraatje voor de kinderen. De afgelopen dagen was ons opgevallen dat de kinderen na het douchen zich afdroogde met een”vodje”! Echt… een vodje… een handdoek waar je doorheen kon kijken! Dus………. New towels for everybody!!!!
Zo kwam de dag langzaam tot zijn eind! Iedereen maar dan ook iedereen was doodmoe!
WAT UNNE SUPER SJOENE DAAG!!!!!
Pi Ivo, Vicky, Denise, Veronique, Bart, Eefje, Ben en Angelique
JULI 2009 - DJV THAILAND VERSLAG 3
Dag 3: We are on a mission!
Start van de dag: spek met ei! ENERGIE, want wij hebben een missie!!
Een missie die eindigde met 8 geschminkte Nederlandse gezichten en 30 blije (en wit met roze) Thaise meidengezichtjes….
Hmm, what’s gebeurt?!
How it all began
Er was een grondig overleg aan de ontbijttafel, er was een potje geld en een lijstje met spulletjes die de kinderen goed kunnen gebruiken (en spulletjes die gewoon leuk zijn om mee te spelen, te sporten en te tutten –dames!).
Op naar de shop! Een uur, twee volgepakte winkelkarren en een zeer voldaan gevoel verder konden we de spullen in gaan laden en……….. KINDEREN BLIJ MAKEN!
Boodschappen doen. Uitpakken van de flessenreinigingsmachine.
Nieuwe steun voor Pok. Ivo als verpleger.
First stop: House of Hope (de kleine kindekes). Pok! een nieuw loopstoeltje, voor de rest een paar knuffels, spenen, luiers en voeding. Ook een nieuwe CD-speler mocht niet ontbreken, cause music creates joy!
De jongens werden blij gemaakt met een nieuwe basketbal (go Vicky, Vero & Denise!) en een voetbal (jaja de mannen!!)
We waren allemaal uitgenodigd in het meisjes weeshuis te gaan eten en de dames hadden een plannetje voor erna….
Theorie (van Denise, Eef, Vero, Vicky): “Laten we make-up voor de meiden kopen en ze dan allemaal mooi opmaken. Is leuk voor ze, lekker tutten en heeeeerlijk even MEISJE zijn!
Praktijk (vanuit het oogpunt van de Viengkhuk meiden): “De witte meisjes hebben make-up voor ons meegebracht.. te gek!!! We gaan die eens fijn schminken, met z’n allen tegelijk… alle kleuren nagellak, lekker wit poederen, mooie roze wangen, felle oog make-up en rode lippen.. AANVALLUH!!!!! Oh, en trouwens pi-Ben, pi-Ivo en pi-Bart, die kunnen ook wel een kleurtje gebruiken (oftewel, alle kleuren van de regenboog)”
De nieuwe basket uitproberen. Eefje aan het optutten.
Ben moet zonodig ook. De meisje van Vienghkhuk.
Opgedoft en opgewonden hebben we dansend een einde aan de avond gemaakt, die overigens niet lang genoeg kon duren. Het was in een woord fantastisch. Wat een lieve meiden. Ons hart hebben ze gestolen!
Ben, Angelique, Ivo, Vicky, Bart, Eefje, Denise en Veronique.
JULI 2009 - DJV THAILAND VERSLAG 2
Dag 2
Na het grote dansspektakel met de kinderen de dag ervoor, kwamen we langzaam op gang in een regenachtig Don Wai. Opnieuw mochten we ons opmaken voor een feestelijk samenzijn op Sarnelli, waar iedereen werd getrakteerd op een diner. Deze hele maaltijd werd gesponsord door een echtpaar dat op deze wijze de verjaardag van de man vierden. We waren op tijd aanwezig zodat we de schoolbussen met kinderen konden zien aankomen en het relatief rustige Sarnelli zagen veranderen in een zee van drukke kids. Nadat de bel ging (dat is het het teken om te gaan eten) namen meer dan 100 kinderen netjes plaats op de matten op de grond, om daarna 1 voor 1 hun portie op te gaan halen bij het buffet. Het heerlijk ruikende gerecht werd persoonlijk door de jarige job aan hun overhandigd. Op het menu stond noodles met vlees en groenten………………. en veel specerijen. Een mooi gezicht en een mooi gebaar van de gulle gevers. Als dank werd de sponsor getrakteerd op het liedje ”Happy Birthday”, gezongen door een enorm koor van dankbare kinderstemmen.
Zoals gebruikelijk werd na het eten alles afgewassen en opgeruimd door de bewoners en bewonertjes van het Sarnelli-huis zelf. Na deze plichtplegingen was het tijd voor complete chaos. Ben, Bart en ik werden aangezien voor levend klimrek en draaimolen, terwijl de dames zich amuseerden met de meiden. Na ruim een uur ravotte was (ondanks het relatief koude weer, zo’n 28 graden) geen droog plekje meer op onze T-Shirts te vinden en ging de bel opnieuw. Het teken dat er een eind gekomen was aan deze heerlijke gekte. Moe en voldaan zijn we teruggekeerd naar ons huis om samen nog even na te genieten van weer een indrukwekkende avond met de kinderen.
Vicky, Bart, Eefje, Denise, Veronique, Ben, Angelique en Ivo
Nog enkele leuke foto's:
Heerlijk zo'n ijsje. Veronique aan het les geven.
Bart aan het spelen. Vicky met nieuw vriendje
Speciale vreund vaan Léon, Apak in de koep.
JULI 2009 - DJV THAILAND VERSLAG 1
Eindelijk is het dan zo ver! Op bovenstaande foto vertrek op 26 juli in Düsseldorf.
Na een trip van zo’n 22 uur, van auto naar vliegtuig, naar een taxi, naar een volgend vliegtuig, naar onze huurauto’s, nou ja schepen, was Sarnelli dan eindelijk in zicht.
Na het inspecteren van onze kamers, hebben we een rondje gemaakt door alle tehuizen, te beginnen met het daadwerkelijke Sarnelli House. Helaas hebben de kinderen geen vakantie (het is hier geen zomer) en waren de meeste kinderen naar school. Twee kinderen mochten we al ontmoeten: Menu, een kleine spring in het veld, ons al bekend en Coke, een voor ons nieuw jongetje. Nog ietwat verlegen, pas sinds 2 maanden hier, dus nog even aftasten geblazen.
Daarna konden we dan het Health Centre, de kliniek in aanbouw, bewonderen.
Júllie project, óns project en wat gaat het snel. De bouwvakkers waren volop aan het werk.
Was onlangs de fundering net gelegd, nu heeft het zijn heuse vormen en zit zelfs het dak er al op!
Mooi om het zo vorm te zien krijgen.
Een wachtruimte, een kleine apotheek en een verpleegzaaltje. Buiten een aparte dames- en herentoilet werden zichtbaar. Kortom een onmisbaar iets voor deze kinderen, de mensen van het outreach program en de lokale bevolking. Nu nog de inrichting. Dus.. klaar zijn we nooit.
Snel verder naar de kleintjes van het House of Hope. Inmiddels wonen hier zo’n 20 kleine kids, met als jongste aanwinst de kleine Maggy, nu pas 6 weken oud! Maggy’s moeder heeft HIV en wilde niet voor haar zorgen. Slechts 3 dagen oud, kwam Maggy bij Sarnelli terecht. Ze is nu het oogappeltje van haar verzorgsters en ook wij hebben haar inmiddels in onze harten gesloten.
Meerdere kinderen hier hebben bijnamen: Hippo, Bunny en met dank aan Veronique (vriendin van Denise) heeft één van de kinderen Tone, nu inmiddels de bijnaam POK?!..... Bedankt Veer!
Een klein foutje bij het optillen uit zijn bedje, zorgde voor een botsing met een stang. “POK!” De toon was gezet, hihi.
De jongens in het Jan en Oscar House, waren flink aan het werk. Dit huis staat er overigens pas sinds
kort. Een vrouw die haar beide kinderen verloor tijdens de tsunami, heeft geld gesponsord en dit huis opgedragen aan haar kinderen. Hier wonen met HIV besmette jongens vanaf 11 jaar.
Een Duitse organisatie sponsorde nieuwe bedden en een wasmachine. De jongens braken eigenhandig hun oude bedden af, droegen ze zelfs de trap af en zetten de nieuwe bedden vervolgens op. Wij hielpen een handje mee, maar maakten ook wat lol met hen tussendoor.
Terug gekomen bij het Sarnelli House, was net een feestje aan de gang. Een Amerikaans lerares nam afscheid. Er werd gezongen en gedanst. Wat heel beschaafd begon, groeide uit tot een BIG PARTY!!!
Wat hebben we gezweet;), volgens ons zijn we zo’n 10 kilo lichter.
Vandaag een bijzondere ontmoeting met Tadum, een blind geworden jonge vrouw van 17 jaar.
Zij leerde braille van haar blinde leraar Tab. Ook leert zij masseren in Nong Khai. Ze leerde Ben de kneepjes van het vak. Ben gaat volgende week een dagje met haar naar school.
Morgen gaan we inkopen doen voor de kinderen, na een inventarisatie van benodigdheden. Vrijdag zullen we als DéJà Vu een optreden verzorgen. Ook worden er flink wat kilo’s frietjes gebakken. De kinderen verheugen zich er nu al op, net als wij!
Een dikke knoevel van ons allemaal!
Ivo, Vicky, Veronique, Denise, Eefje, Bart, Ben en Angelique
JUNI 2009 - NIEUWSBRIEF FATHER MIKE
Ik heb eerder geschreven over een schattig meisje “Bomb”. Bomb kwam, verscheidene maanden geleden, met haar behoeftige, AIDS geïnfecteerde moeder. Zij woonden echt in een varkenskot en Bomb had AIDS, herpes in de mond en TB van de lymfe klier aan de rechterkant van haar hals. Met Bomb gaat het nu veel beter. Ze heeft geen verband om haar hals meer nodig en ze eet heel veel fruit om de TB te bestrijden. Ze komt aan. Het meisje eet als een wolf! De herpes in de mond is weg en de ARV medicijnen tegen AIDS schijnen aan te slaan. Zij is niet meer zo verlegen en binnenkort wordt ze uit quarantaine ontslagen.
De vier nieuwe meisjes van het OUTREACH programma aan de rivier zijn op de middelbare school en het gaat goed met hen, hoewel één meisje een jongen uit haar klas werkelijk in elkaar heeft geslagen, die tegen haar over haar AIDS begon. De nonnen hebben me op het matje geroepen ( de familie van de lafaard had geklaagd) en ik heb hun gezegd dat wanneer ik op de middelbare school door een meisje in elkaar zou zijn geslagen, ik mijn mond dicht zou houden en zou hopen dat niemand er achter kwam.
Drie meisjes zijn naar de kleuterschool gegaan ( ze zijn 3 jaar) en één van hen huilt de de hele weg naar school, gaat dan rustig zitten en speelt de hele dag en komt moe en gelukkig thuis. Daarna is het iedere morgen hetzelfde liedje. Ik noem haar de Baby Buffel omdat ze zo’n geluid maakt.
Eind mei hebben we 14 tiener jongens met AIDS verhuisd naar hun nieuwe tehuis in het Jan & Oscar gebouw (Jan en Oscar waren twee Zwitserse jongens die zijn verdronken tijdens de tsunami enkele jaren geleden, hun moeder heeft een fonds gesticht in hun naam en gaf ons een schenking om een tehuis te bouwen voor tiener jongens met AIDS).
Ik zou met iemand hebben moeten spreken over de moesson regens en de noodzaak van een pannendak omdat de zwarte smurrie die we erop hadden overal heen liep. Er is een tractor gekomen om de zwarte smurrie te egaliseren, hij brak een drainagepijp die het overigens toch niet deed. Sindsdien hebben we irrigatiesleuven gegraven, de weg opgehoogd en twee putten gemaakt om het water weg te laten lopen. Aldoende leert men. Uiteindelijk hebben we zoden gelegd en bomen en struiken geplant. Ik zal iemand de foto’s op onze website laten zetten.
Maanden geleden kregen we van het ministerie van welzijn Puen, een jongetje. Het was een leuk klein kereltje, met AIDS maar gezond genoeg. Hij vroeg altijd naar zijn moeder. Hij was een triest wanhopig jongetje. In juni kwam deze vrouw, die half Amerikaanse, half Thais is. Ze heeft geen AIDS, hoewel ze gedurende korte tijd samenwoonde met Puens vader, nadat de echte moeder was gestorven. Zij adopteerde Puen en vroeg een vriend om voor Puen te zorgen en ging naar Bangkok om in een ziekenhuis te werken. Toen ze terug kwam om Puen op te halen was hij weg. De vriend bleek achteraf geen vriend. Puen’s gezicht klaarde op toen hij haar zag. Hij heeft een klein broertje en ze zijn weer samen met zijn drieën. Zij heeft een goed salaris en werkt als verpleegster in een verpleeghuis voor ouderen.
In de tussentijd hebben we een nieuwe jongen met AIDS opgenomen met de bijnaam “Coke”. Zijn familie heeft hem een paar maanden geleden gedumpt. Die avond, toen de kinderen zaten te eten, zat het arme kind, duidelijk eenzaam en gekweld, naar zijn eten te staren. Nu gaat hij naar school en is bezig zich aan te passen. Maar mijn hart gaat echt uit naar kinderen zoals hij. Het doet mij echt pijn als er één niet alleen ziek is, maar werkelijk uit zijn huis is gegooid en kennis maakt met herrie makende kinderen zoals de onzen. Het feit dat dit hen allemaal overkomt, maakt het niet gemakkelijker.
Er wonen nu 148 kinderen en tieners in onze 6 huizen. Sarnelli House is nu het thuis voor kleine mensjes met AIDS; 20 jongens en 18 meisjes. Nazareth House voor tienermeisjes
( gemengd, maar de meesten hebben AIDS) heeft 20 meisjes. St. Patrick’s Home voor jongens heeft 22 jongens; 3 van hen gaan naar de universiteit. Het Jan & Oscar gebouw huisvest 14 oudere jongens met AIDS. House of Hope heeft 19 babies, peuters en rakkertjes op de kleuterschool Onze Lady of Refuge heeft 28 meisjes die naar de Rosario school gaan en 17 oudere meisjes gaan naar de universiteit of vakopleidingen.
En ze blijven komen. Gewoonlijk druppelen ze één voor één binnen, vaak binnengebracht door overheids welzijns organisaties. De enige hulp die we van de Thaise regering krijgen is gratis antivirus medicijnen tegen AIDS. Sommige bloedonderzoeken zijn gratis, andere niet. Wanneer het virus begint te muteren moeten we voor de medicijnen betalen totdat we op een van de “experimentele” lijsten van de medicijnen producerende bedrijven kunnen komen. Hier in het kleine gehucht Don Wai zijn we een soort van “uit het oog, uit het hart”
We zijn in staat om kinderen op te nemen en arme boeren en prostituees te behandelen dank zij mensen als jullie. Ik twijfel er niet aan dat we over tien jaar nog steeds van de ene ramp naar de andere zullen gaan en naar fondsen zullen zoeken om mensen te helpen. Ik ben 71 jaar en tegen die tijd waarschijnlijk over de rand van een rolstoel aan het kwijlen, maar er zullen nog steeds nieuwe kinderen en babies komen.
We hebben rijstvelden en tuinen gekocht en een boomgaard voor fruit aangeplant. We hebben land nodig voor sommige AIDS geïnfecteerde kinderen die of invalide of mentaal niet in staat zijn voor zichzelf te zorgen in de wereld van alle dag. Wanneer jullie dit lezen ben ik in de V.S. mensen aan het lastig vallen met mijn tinnen beker voor geld om meer land te kopen, zodat deze boeren van de toekomst varkens en kippen en eenden kunnen houden, en visvijvers en rijstvelden hebben. Een paar van onze kinderen zijn briljant. Ons oudste meisje, Ying, heeft AIDS maar zit op kostschool met twee andere meisjes van ons programma. Tadum is blind maar gaat naar een Braille school en leert Engels. Miss Soi, Man U en Kiet zijn verminkt door AIDS maar strompelen naar de kleuterschool, blij bij hun vriendjes te zijn. Het maakt me boos en doet me pijn om te zien dat een paar van de kinderen huilend thuis komen omdat een leraar of een andere leerling hen beledigt en bespot als zij tekenen van AIDS vertonen. Maar het leven is niet eerlijk en zij leren voor elkaar op te komen, zelfs als het betekent om gestraft te worden omdat ze van zich afslaan.
Een fijne zomer ( behalve voor onze Australische vrienden, die winter krijgen ! ) God zegene u allen !
Fr. Mike
Juni 2009 - Aanvang bouw healthcenter
Het is inmiddels alweer juni geworden en we willen jullie met trots enige foto’s laten zien van de bouw van het healthcenter bij Sarnelli. Voor het regenseizoen in Thailand was begonnen hebben ze het stuk grond bouwklaar gemaakt en de funderingen kunnen storten. Omdat het regenseizoen eraan zat te komen was het “alle hands aan dek” om op tijd de fundering klaar te hebben
|
|
|
|
Onze eerste financiële bijdrage, een bedrag van € 4000,- , hebben wij mede door jullie geweldige steun kunnen overmaken. Ook met spontane acties/giften van o.a. Basisschool Elckerlyc Daalhof en Stichting Hart voor een Mens waren wij zeer blij. Ook leuke initiatieven zoals het wekelijks sparen in een spaarpot van een gym- en dansclub , verdiend geld met oppassen, gewonnen geld met kaarten enz, allemaal levert het iets op voor de bouw.
Voor de volgende fase, het neerzetten van de ruwbouw, willen wij graag nogmaals een beroep op jullie doen. Bedragen groot of klein, maakt niet uit alle beetjes helpen! Graag willen wij jullie erop wijzen dat onder het hoofdstuk “doneren” een volmacht te downloaden is waar u h voor een periode van 5 jaar een vast bedrag per jaar kunt doneren. Dit bedrag is dan ook volledig aftrekbaar van de belastingen. Een minimale bijdrage van € 100,- p/jaar is dan wel noodzakelijk. Deze volmachten zijn voor ons natuurlijk geweldig omdat wij dan meer zekerheid hebben voor het slagen van het project.
|
Verder willen wij jullie nog laten weten dat de dames met aanhang van DeJa-Vu, 26 juli a.s. vertrekken naar Thailand. Zij zullen daar o.a. een week de kinderen vermaken met muziek, dans, allerhande spelletjes en zelfs een frietendag staat op het programma. Dat wordt natuurlijk dolle pret! Hun verhalen, berichten kunt u volgen via deze site.
Rest ons nog jullie allemaal een hele fijne zomer, en mogelijk een prettige vakantie te wensen. En u weet nogmaals iedere gedoneerde euro komt ook voor 100% aan bij de kinderen van Sarnelli, een garantie waar wij voor staan !!
U hoort snel van ons.
Namens Stichting Vrienden van Sarnelli,
Ben, Angelique, Henriëtte en Léon
April 2009 - Nieuwsbrief Father Mike
Gelukkig Paasfeest !!
De school is “gedaan” en de bewoners zijn ongedurig. Sommige van onze kinderen hebben geluk, familieleden nemen hen voor een poosje mee naar huis. Anderen, de meerderheid, hebben niemand. Deze kleine vlegels kunnen slechts jaloers toekijken wanneer diegenen met meer geluk wat tijd bij familie gaan doorbrengen, ook al is het maar kort. Daarom hebben we spelletjes en uitstapjes. Gelukkig hebben we vrijwilligers uit verschillende landen om ons te helpen bij het onderwijzen van Engels, met hen te spelen en hen mee te nemen naar de stad voor een ijsje en soms een film. Wij waarderen echt de vriendelijkheid en liefde die deze mensen schenken aan de kinderen.
Een van de projecten die ik na Nieuwjaar gestart ben was een “Ouderdag Program” in een gebied stroomopwaarts. Ik ben daar pastor geweest in de “jungletijd” toen er geen wegen en elektriciteit was. Ik was toen jong en alles was een avontuur. Het was in de periode 1967-75. Ondanks het feit dat ze op de rivier waren en voedsel hadden verzameld en hadden gegeten in de jungle, waren de mensen wanhopig van armoede en ziektes heersten alom. We hadden geen artsen of verpleegsters en het dichtstbijzijnde ziekenhuis was twee dagreizen per boot of ze moesten een oversteek maken naar Laos voor een bus. Meisjes die ik naar school heb gestuurd in de steden zijn daar nu terug als vijftigers en zestigers, ambtenaren, verpleegsters en onderwijzers. Zij belden me op om me te zeggen dat ze iets terug wilden doen door te werken als vrijwilligers voor AIDS geinfecteerden, vooral kinderen. Ik kan bijna niet geloven wat een opoffering en mededogen zij tonen in hun vrije weekend.
Ik had me een beetje terug getrokken sinds het” Outreach Program” voorbij was, maar deze mensen kwamen met een vrachtwagen vol jonge vrouwen en vier meisjes. Alle vrouwen waren geïnfecteerd met het AIDS virus en wanhopig van armoede. Drie van de meisjes waren wezen ( de ouders stierven aan AIDS) en een van de weesmeisjes was geïnfecteerd met AIDS. Zij waren als de Drie Musketiers, gemeden door hun vroegere vrienden en klasgenoten en gehoond door onderwijzers. De mensen in deze streken zijn tamelijk onwetend en hebben weinig mededogen. Zij denken dat al deze meisjes besmettelijk zijn. Deze meisjes verhuizen binnen twee weken hierheen en beginnen een nieuw leven. Zij zullen naar school gaan waar niemand hun geschiedenis kent. Zij zijn ongelofelijk lief maar tonen hun verantwoordelijkheid. Zoals de Drie Musketiers en d’Artignan zijn ze onafscheidelijk. We kunnen dit doen en de volslagen armoede verlichten van de verstoten vrouwen die hen vergezelden dankzij een edelmoedige en bezorgde familie die zeer gul heeft geschonken aan het “Outreach Program”.
Één van onze meisjes met AIDS, Miss Bee, wier gezicht vol zit met littekens van pogingen tot “plastische chirurgie” vroeg me onlangs of ik in engelen geloof. Ik vertelde haar dat Bee een baby engel is, die hoop heeft dank zij andere engelen die haar verzekeren van een leven met kwaliteit. Zoals de engelen die de verdoofde discipelen begeleidden met Pasen, redden onze donoren de engelen in het leven van deze kinderen. We hebben hier een moeilijke tijd en we hebben plannen moeten reduceren en sommige activiteiten moeten stoppen. Onze jaarlijkse tochtje naar Pataya ging niet door wegens gebrek aan fondsen maar een donor maakte het mogelijk dat de kinderen de gelegenheid krijgen ergens heen te gaan waar zij naar toe willen. BUPA Verzekeringsmaatschappij deed ook een gulle donatie voor het vervoer van de kinderen. Sommigen zullen gaan kamperen: sommigen zullen naar Ubolrachatani gaan, naar een waterreservoir; anderen zullen naar de watervallen in het Phu Tawk gebergte gaan; en allemaal zullen ze voor de school begint op zijn minst één keer naar het winkelcentrum gaan. Of ze nu teenager zijn of kleuter, ze zijn allemaal tevreden met weinig en vragen niet om veel. Ze hebben nooit iets gehad en ze verwachten ook niets. Ze zijn wanhopig op zoek naar genegenheid, liefde en veiligheid. Dankzij onze vrienden kunnen we hen dat tenminste bieden. Zoals mijn maat Fr. Joe Maier van het Mercy Center Bangkok pleegt te zeggen: “The beat goes on “
Moge de Heer en Zijn Bedroefde Moeder u zegenen met Pasen en we bidden iedere dag voor U en de Uwen,
Fr. Mike, staf en ALLE kinderen
Februari 2009
Gelukkige Valentijnsdag!
We hadden een fijne Valentijnsviering met Fr. Chuck Beierwaltes, die in januari bij ons kwam en een” pizza party” betaalde. Het “volk”sloeg pizza, popcorn, ijsjes en koekjes met smaak achterover en kleintjes stopten voorzichtig overgebleven stukken pizza in plastic zakjes om ze later op te eten. Er waren ook vrienden uit Engeland, Carl en Ann Gross en ook Derek van het het Pattaya Redemptorist Centre. Het hoofd van de Stichting voor Thaise kinderen, Andrew Scadding en zijn vrouw Sally waren er ook, maar Andrew’s vader was erg ziek en hij werd naar huis terug geroepen door zijn broer. We bidden voor Andrew’s vader en zijn familie in deze moeilijke tijd. Ook werden we vereerd met het bezoek van Laurence en Alessandro uit Zwitserland. Laurence is het hoofd van de Jan & Oscar Stichting. De stichting is genoemd naar haar twee zoontjes die, hier in Thailand, verdronken zijn tijdens de tsunami met Kerstmis 2004. Laurence en haar vrienden hebben het “Jan & Oscar huis” voor tienerjongens met AIDS gefinancierd. We hopen dat de jongens er ergens eind mei in kunnen trekken. De stichting heeft ook een 6 wielige vrachtwagen gekocht om de kinderen van Sarnelli en Nazareth naar school te brengen. De oude vrachtwagen wordt gereviseerd om gebruikt te worden door St.Patrick’s, House of Hope en de mensen van Jan& Oscar.
|
|
Gelijk met het nieuwe gebouw voor tiener jongens met AIDS bouwen we een keuken/eetzaal/magazijn voor alle drie de gebouwen in Pai Si Tong. We zullen slechts één keuken hebben voor alle drie de huizen. Dit is mogelijk gemaakt dankzij het goedgeefse antwoord van priesters en pastoors van de St. Michaels Kerk in Wheaton,Il. Fr. Chuck heeft in de vroege herfst van vorig jaar in zijn gebeden een beroep gedaan op bijdragen.
|
In januari hebben we een 15 jaar oud meisje, Jum, opgenomen. Het bleek dat Jum’s ouders aan AIDS gestorven waren en ergens in haar korte leven was ze seksueel misbruikt en zelf besmet met een kwaadaardige vorm van AIDS. Familieleden brachten haar binnen; een mager, kreupel meisje zonder eetlust die alleen maar wilde sterven. Ze werd gemeden op school en thuis veracht. Ik heb nooit zo’n hopeloos, ziek en uiterst wanhopig kind gezien. Ze weigerde naar de dokter in het ziekenhuis te gaan en vroeg me haar iets te geven zodat ze kon sterven. Ik vroeg haar 10 dagen te wachten. Ik droeg haar van de vrachtwagen, ondanks haar angst en tranen, naar het ziekenhuis voor bloed transfusies en toen naar het Universiteitsziekenhuis voor behandeling tegen bacteriën, verlamming en AIDS. Binnen 10 dagen was ze in staat om te eten en was ze op het been en probeerde te lopen. Vandaag hebben we een prachtig meisje, 2 maanden voor haar 16e verjaardag, die in gewicht toeneemt en niet genoeg kan krijgen van eten, die loopt en actief en gelukkig is. Haar onderwijzers zagen de behandeling die ze kreeg en vroegen haar terug te komen naar school zodat ze haar eindexamen voor de (junior high) school kan doen.
|
Verscheidene weken geleden kregen we een 2 maanden oud jongetje genaamd “Tan”. Zijn ouders wonen samen nadat hun eerste huwelijken mislukt waren. Zij wilden de baby niet. Het was of wij namen hem op, of hij zou aan de genade zijn overgeleverd van beroepsbedelaars, die soms kinderen verminken om medelijden op te wekken, terwijl ze aan het bedelen zijn.
|
|
Op 15 februari accepteerden we de kleine, 10 dagen, oude Min wiens moeder was overgehaald niet tot abortus over te gaan. Toen ik hem en zijn moeder ontmoette kneep ik hem in zijn dikke wangetje en het kleine knaagdier (?) ontplofte met twee reusachtige, harde winden, gevolgd door een kolossale natte ontlasting. Niets verkeerds met zijn spijsvertering. Zijn moeder was in tot tranen toe in verlegenheid. Ik laat hem een paar maanden groeien en neem hem dan mee naar het “Fluitend Biggetjes Café “, geef hem een paar biertjes en laat hem het publiek vermaken met zijn gas explosies! De moeder heeft een baan in Bangkok en wilde de baby niet.
Het zijn twee leuke kleine krieltjes en ik denk dat, er met de sukkelende economie, meer van deze ongewenste kleine krieltjes te voorschijn zullen komen.
Ik wil iedereen bedanken voor hun goedheid en bezorgdheid tijdens deze tijd van economische ontreddering. Ik was voorbereid op het ergste maar tot zover houden we het hoofd boven water, dank zij u.
God zegene u allen!
Dankbaar,
Fr.Mike
